pangatlo na itong nilapitan kong vulcanizing shop bago may pumayag magpakuha. kaso medyo mahiyain si manong. ayaw niyang tumingin sa camera kaya tinawag ko pa siya para tumingin. habang kinukunan ko siya tinutukso siya ng mga bata/kasamahan nya na "mowdel" kaya lalo siyang naging conscious. gusto ito ng teacher ko. maganda raw ang pattern ng mga gulong. kaso yun nga lang awkward si manong dahil mukha ngang naconscious. yun daw ang problema ng pagkuha ng litrato ng mga tao. naco-conscious sila at nahahalata sa kuha.
si manang na nagkakariton. ang dami naming napagkwentuhan. kinuhanan ko siya on the day of my class. sabi nya yun nakukuha nyang tira-tirang kahoy (nagdemo siya ng isang dipa) 50 centavos lang nakukuha nya bawat piraso. pero at least marangal naman daw ang hanap buhay nya di tulad ng iba. grabe. hindi ko maimagine kung pano siya nabubuhay ng ganun.
sabi ng teacher ko sa kuha na ito. sana daw hindi kita yun kotse tsaka sana less space sa sky. pero ayos naman daw yun kuha Ü
sabi ng teacher ko, ok na daw itong kuha. pero mas maganda kung nakaupo si manong para hindi naman daw siya hirap dahil parang nakasilip siya dahil iniiwasan ko nga yun kahoy na harang sa pwesto niya.
nakakatawa. halos lahat ng kuha ko, ok na sana kaso laging may isang aspeto na pwede pang iimprove. ok na rin. ang saya-saya kumuha. yun mga kaklase ko mahilig magset-up. yun mga kuha nila talagang inayos o yun bang scripted. ako mga kuha sa labas at puro mga ordinaryong tao. gusto ko kasi yun mga talagang nangyayari sa araw-araw. kapag kumukuha naman kasi ng litrato mas madalas na hindi handa ang kinukuhanan. hindi naman laging nasa studio. yun siguro ang magiging specialization ko. everyday photography. if there is such a thing. kung wala, e di gagawa ako. bakit ba.
-----------
btw, ang topic sa hw na ito ay yung environmental portraits. dapat yun mga elementong nakapaligid sa subject ay may sinasabi tungkol sa subject.
