Upward Stream of Sadness ...from a friend's blog

Dear A1,

Pasensya kana na text kita kanina ha. Binabasa ko kase yung mga letters na binigay mo sakin nun eh. Parang apat na taon din yung napunta sa wala. Nagsimula tayo bilang magkaibigan, ngayon, parang hindi na nga tayo magkakilala. Siguro busy ka sa kanya. Okay lang naman sakin yun eh. Alam ko. Kase dati, sa akin ka busy.

Tinatanong ko nga sarili ko bakit ko pa tinatago lahat ng mga sulat mo eh. Nandun lahat ng mga pangako mo. Yung forever na sinabi mo. Pero ngayon, isang minuto lang.... Sandali lang ha, naiiyak ako. Naaalala na naman kase kita. Naaalala mo pa ba nung kasama kita sa car ni Jake nung hahatid niya ako sa bahay nung nanliligaw pa siya? Bestfriend palang kita nun pero alam ko, naramdaman ko, yung mga tingin mo, na sobrang selos ka. Tapos nun, naging tayo.

Ang dami narin nating pinagdaanan. Malayo ka palang, alam ko nandyan kana. Konti lang naman kase ang nagbi-bike pumasok sa Ateneo. Yung laptop mo na lagi mong dinadala sa loob ng campus kase unlimited internet access. Yung condo. Yung bank account natin na malapit na ipaghiwalay ngayon. Yung mga pictures natin sa digicam ko. Diba nagpaparamihan pa nga tayo ng friends nun sa friendster? Isang malungkot na ngiti nalang ang nakikita ko sa salamin pag tinitignan ko sarili ko tuwing naaalala kita.

Siguro nga hindi ako para sayo. Masyado ka kasing mabait, masyado kang perpekto, parang hindi na kita maabot. Nung hindi pa tayo gumagradweyt, iisa lang ang pangarap natin pareho. Pero pagkatapos nun, marami kang hinanap, maraming kang iniba; at kasama ako na may kapalit sa puso mo.

Hindi ko lang inaasahan na ipagpapalit mo ako.Mahalin ka sana niya tulad ng pagmamahal na ginawa ko at patuloy kong ginagawa. Kung tutuusin, something good came out of this: one of your dreams came true. Diba college palang tayo ay gustong-gusto mo na siya? Masaya ako para sayo. Huwag kang mag-alala sakin. Okay lang ako. Kuntento na akong makita na may ibang aura ang taong dating nagmamahal sakin. Siguro kayo nga talaga.

Tama lang ang tatlong taon nating pinagsamahan. Nakilala natin ang isa't-isang mabuti. Those were the happiest moments in my life. At kung bibigyan ako ng pagkakataon na papiliin kung gusto kong daanan lahat ng pinagdaan ko makapiling ka lang, kahit sampung beses pa. Ganyan eh, parte kana talaga. Swerte lahat ng taong mamahalin mo. Mapalad ako na naging ako yun kahit minsan.

Ayoko na ngang umuwi ng bahay kase lahat ng nakikita ko sa kwarto ko, halos lahat galing sa iyo. Pati pa yung ibang bigay mo sa mga kapatid ko at mga parents ko. Yung mga korni mong texts, buburahin ko ba? Minsan nga sinasanay ko nan pumirma na gamit ang apelido mo.

Ayokong tapusin ito. Kase pagtinapos ko ito, parang tinapos ko narin ang mga alaala nating dalawa. Bibigay mo na sakin yun. Yun nalang ang thank you mo sa mga bagay na....

(For Cla, I feel for you...Honestly)

*****
Is it better to have loved and lost than never to have loved at all when in the end, you have lost everything?

(its not as if i feel the same thing today. i just wanted to remember what i felt during that time. for old time's sake.)